do i mean to you?

รู้สึกการบ้านเยอะจัง

แต่ยังไม่ได้เริ่ มทำซักกะอย่าง

ทั้งอังกิด บันชี สแตต

รุมเร้าเหลือเกิน

ไหนจะเจแมทอีก

เฮ้อ ขี้เกี๊ยจขี้เกียจ

 

....

อยู่บ้านมาหนึ่งอาทิดแล้ว

เอาร้องเท้าผ้าใบมาด้วย

กะจะมาลดอ้วนและออกกำลังกาย

ผลเป็นยังไงคร๊า

ผลก้อคือ ยังไม่ได้ลดและยังไม่ได้ออกกำลังกายเลย

เฮ้อ

เอามาให้หนักทำไมเนี่ย รองเท้าเนี่ย

จะกลับอาทิดนี้แล้วอะ

ไวจิงๆ

หยั่งกะเพิ่งมาถึงเมื่อวานแน่ะ

อาทิดหน้าไปกาญฯ

ทริปสีน้ำ

แล้วอาทิดต่อไปก้อเปิดเทอม

เง้อออออออออ

มันช่างเร็วจิงๆเลยเวลาเนี่ย

 

อยู่บ้านก้อสบายดี

อากาศเย็นๆ

นอนตื่นเที่ยงงี้

ฝนจกพรำๆตอนกลางคืน

งื้อ แสนสุข

นี่แหละน้า 

บ้านของฉัน

 

 

 

 

ชีวิตหลากอารมณ์

เคยเป็นปะ

เหมือนจะมีความสุข แต่ก็ไม่สุขมาก

เหมือนจะราบรื่น แต่ก็ไม่ได้ราบเรียบ

 

============

เออ จะบ่นว่าวันก่อนไปเที่ยว

แพงมากกกกกกกกกคร่ะ

500อะ

ห้าร้อยคร๊า

แบบไม่ได้แดรกอารายเรยนะ

(จิงๆก้อแดรกแหละ)

แต่มันไม่ได้เมาถึงขนาดอ้ะ

แต่จ่ายไปห้าร้อยคร๊า

จิงๆ ต้องจ่าย700ด้วยซ้ำอะ

แต่ได้ลดหย่อนในฐานะที่เป็นเด็ก

เซรง

มายมันนี่

 

ตอนนี้เลยต้องแอบเป็น economy gal

ชั่วข้ามคืนเลยทีเดียว...

มันไม่ได้จี๊ดอารายหรอกนะคระ

แต่มันจี๊ดน้ำหนักที่พุ่งปรี๊ดอะคร่ะ

57กิโลกรัมคร่ะ

คร่ะ ถูกต้องแล้ว ห้าสิบเจ็ดกิโลกรัม...

ตรูจะบ้า

enjoy eating ผสมกับการคิดเข้าข้างตัวเองว่า...

โอ้ย มันไม่อ้วนไปกว่านี้แล้วแหละ

แต่ตอนนี้ประจักษ์แก่ตาแล้วค่ะ

ว่ามันยังได้อีกกกกก

กรุน่าจะเชื่อคนรอบข้างที่บอกว่า

"เมิงอ้วนละนะ"

กรุก้อมักจะตอบกลับไปว่า

"ก้อกรุไม่เคยผอมอยู่แล้วอะ"

คร่า  มันจะกลายเปนไม่สามารถผอมกว่านี้ได้แล้วอะดิ่

 

ได้เวลาแห่งการไดเอทจิงๆจังๆซะที

คงต้องลาอาหารอันโอชะนานาประการไปซักช่วงนึงก่อนนะ

เราคงต้องเลิกกันก่อนนะ...

น้องชีส น้องแฮม น้องสเต็ก น้องเคเอฟซี น้องพิซซ่า

น้องอาหารทั้งหลายที่กรุโปรดปราน

แงๆๆๆ ก่อนที่กรุจะน้ำหนักหกสิบจิงๆ 

อยากจะตะโกนดังๆว่า

"ตรูสอบเส็ดแว้ววววววววววว"

 ถึงแม้จะทำได้มั่ง มั่วมั่ง

มันก้อเปนธรรมดาของการสอบ

ที่มันจะออกยากเกินที่มนุษย์ธรรมดาอย่างกรุจะทำได้

แต่ก้อชินซะแระ

หวังว่าคะแนนออกมาจะพอดูได้นะ

ไม่อยากถอนแล้วอะ

เดี๋ยวไม่จบสี่ปีกันพอดี

 

ตอนนี้ปัญหาเรื่องการคบคนมันรุมเร้า

ยิ่งโตเพื่อนยิ่งน้อยลงๆ

เพราะเราเรื่องมากขึ้น หรือ เพราะมีความคิดมากขึ้น

ก้อเข้าใจนะว่าคนเราไม่สามารถเป็นที่รักของทุกคนได้

บางคนแค่เห็นหน้ายังมีไม่ถูกชะตา

ด้วยเหตุที่หน้ากวนตรีนหรือยังไงไม่ทราบ

พอได้มาคบ..กลายเป็นว่าเข้ากันได้

แต่บางคน..ที่รู้สึกไม่อยากจะคบตั้งแต่แรก

ฟ้าก้อยังกลั่นแล้งให้ได้พบเจอ

แล้วที่หนักกว่าเดิมคือ

ยิ่งคบยิ่งเซ็ง...

อารายจะมากมายขนาดนั้น

เรื่องความรู้สึกมันคงห้ามกันไม่ได้

คนที่มันใช่ ก้อคงจะใช่ตั้งแต่แรก

พื้นฐานคนไม่เหมือนกัน

จะให้มาปรับเพื่อกันและกันก้อคงไม่ใช่

อยู่ที่ว่ารับได้หรือรับไม่ได้...มากน้อยแค่ไหน

ถ้ามันมากไป...

ก้อคงไม่มีใครทน

จริงมั้ย?

 

 

 

 

อะไรยังไงคะเนี่ย??

ยังมีเวลาว่างมานั่งอัพสเปซ อัพรูป

จะสอบแล้วอีกไม่ถึงสองอาทิด...

มีแพลนไปเที่ยวอีก

เอ้า เอาเข้าไป

งานก้อเยอะจนจะท่วมหัวอยู่แระ

แต่ก้อยังไม่ทำ  แฮะๆ

 

แล้วจาบ่นทำไมตรู

ไปทำสิคระ

ไปแระ แว๊บ...

ช่วงนี้รู้สึกแปลกๆ

เหมือนจะมีความสุข...

แต่ก้อแอบเศร้า

งงตัวเองจัง???

 

ตั้งแต่เปิดเทอมมาเนี่ย

ไปเรียนเยอะมากกกกกกกก

แบบไม่เคยเป็นมาก่อน

แทบจะไม่โดดเลยอะ(แทบจะ...นะ)

รู้สึกว่างานเยอะมาก

แต่เรียนไม่หนัก

มีงานให้ทำทุกอาทิดอะ

งานกลุ่ม งานเดี่ยว เต็มไปหมด

เริ่มรู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องรับผิดชอบอะไรหลายๆอย่าง

ได้รู้จักคนในคณะเยอะขึ้น

(เพราะโผล่หัวไปบ่อยขึ้น)

ต้องแบ่งเวลาให้เป็นมากขึ้น

 

ง่ายๆก็คือ...เราต้องโตขึ้น

 

พี่ๆจะรับปริญญากันอีกแล้ว

เร็วจังนะ

อยู่มหาลัยนี้มาจะสามปีแล้วหรอ?

...

..

.